In "Ich und Du" beschrijft de filosoof/theoloog Martin Buber wat werkelijke ontmoeting tussen ik en de ander kan zijn. Dit verwoordt goed met welke intentie het collectief is gestart. Begin jaren '80 was er een klein startgroepje dat de behoefte deelde om naast het leven met partner of gezin een samenlevingsvorm met anderen te hebben, gebaseerd op het delen van een levensbeschouwelijke basis, met als doel iets voor elkaar en anderen te betekenen. Ook voor de kinderen leek het ons een waardevolle aanvulling om in een sociale context op te groeien die ruimer is dan een gezin.
Het groepje werd langzaam groter en gezamenlijk kwamen we tot criteria voor een vitale woongroep, ondersteund door uitkomsten van sociaal-psychologische en sociologische onderzoeken naar succesfactoren van leefgemeenschappen.

Op basis van die criteria kwamen we tot ons 'verlanglijstje' - dat ook werkelijkheid werd:
• Startgroep van vaste bewoners tussen 25-65 jr, dus alle volwassen levensfasen bij elkaar.
• Een mix van alleenstaanden, stellen en gezinnen: een soort mini-dorpje in de stad.
• Oecumenisch van samenstelling, dus uit verschillende kerkelijke richtingen en geloofsbelevingen, met een christelijke basis.
• Maximaal 20 volwassen vaste bewoners: zo'n groep is klein genoeg om elkaar echt te kennen maar te groot om met iedereen even intensief op te trekken, dus dat geeft vrijheid en ruimte om keuzes in contact te maken.
• Maximaal 7 medebewoners, zodat de verhouding ongeveer 1:3 is met vaste bewoners. De atmosfeer in de woongroep moest bepaald kunnen worden door de vaste bewoners.
• Medebewoners zouden (jong-)volwassenen moeten zijn met een eigen dagbesteding en sociaal netwerk. Dit omdat we geen opvang wilden bieden, maar wel een "meelevende, veilige leefomgeving".

De Romolenpolder (vlakbij het Spaarne, tussen de oude binnenstad en de jaren-zestig-wijk Schalkwijk), moest een zg. MW2-wijk worden: Mens- en Milieuvriendelijk Wonen en Werken. Dat paste prima bij onze doelstellingen. We konden gaan bouwen in de Romolenpolder aan de Kamillevaart. Met een architect en een aannemer in ons midden hebben we vanaf voorjaar 1989 het pand zelf met vereende kracht én heel veel hulp van familie, vrienden en de eerste lichting medebewoners, vanaf de grond opgebouwd in weekends en vakanties. De eersten trokken er dat jaar al in, maar pas in 1996 was het hele gebouw af met de binnenstraat als kroon op het werk.

We bleken een stabiele, hechte groep te zijn. Het samen bouwen en het doorstaan van de bouwtoestanden was zwaar, maar heeft ook stevige banden gesmeed. Het groepsleven kreeg in de eerste vijf jaar zijn vorm: we vonden een goed ritme door het jaar heen met groepsactiviteiten en vieringen.

Rond 2007 vond de eerste grote renovatie plaats met de bouw van een fitness-ruimte, een sauna en een zonnebank. Ook was er dat jaar een verbouwing van de groepsruimte, waardoor die meer bij het hart van het groepsleven ging horen. Ons volgende project werd het restylen van de binnenstraat - die is eind 2011 inmiddels geverfd, opnieuw bestraat en voorzien van nieuwe led-verlichting. Nu rest alleen nog het inrichten en aankleden met kunst.

Het samen bouwen en klussen werkt ook verbindend. Een aantal zaterdagen per jaar verdelen we de taken naar talent en gaan met elkaar aan de slag. Natuurlijk zijn dat ook ontmoetingsmomenten met een verzorgde lunch en afsluitend een bouwborrel.